درباره مسايل اجتماعى يا مذهبى و عقيدتى و يا محتواى بعضى از كتاب‌ها بود . . . علامه طباطبايى به عنوان استاد علمى و پدر روحانى و معنوى اغلب اين آقايان ، با وساطت و مصلحت انديشى ، آن اختلافات را بر طرف مىساخت و عملًا اجازه نمىداد كه مسايل « بحث حوزوى » از گردونه اصلى خود دور شود و به « نزاع » برسد ! . س : يكى از مواردى را كه مشخص‌تر باشد توضيح دهيد ؟ يكى از موارد حساس اختلاف در حوزه ، مسئله تأسيس « دارالتبليغ اسلامى » توسط آيت‌اللَّه شريعتمدارى بود كه با توجه به تقارن آن با مسايل نهضت و سركوب علماء توسط رژيم ، موجب سوء تفاهماتى گرديد و عده‌اى از فضلا و طلاب به عنوان اين‌كه اين حركت ، موجب خموشى نهضت خواهد شد ، با آن مخالفت ورزيدند و در مقابل ، عده ديگرى از فضلا و اساتيد هم با حضور در جلسات و تدريس رسمى در آن ، اين اقدام را تأييد نموده و حتى آن را نوعى « تكامل در امر مبارزه آگاهانه » قلمداد كردند . . متأسفانه دامنه اختلاف بين هواداران امام خمينى و آيت‌اللَّه شريعتمدارى - كه گاهى بوى دعواى ترك و فارس ! هم از آن استشمام مىشد - اوج گرفت و مىرفت كه اين اختلاف جنبى به درگيرىهاى فيزيكى بين طلاب منجر شود . . و البته رژيم هم سعى داشت مانند مسئله كتاب « شهيد جاويد » بر اين اختلافات دامن بزند تا مرجعيت و روحانيت و علماء بلاد ، به جاى مبارزه با رژيم ، به « خود » مشغول شوند ( اسناد مربوط به غوغاى كتاب شهيد جاويد و نقش ساواك در آن ، به صورت مستقل چاپ شده كه چگونگى امر را روشن مىسازد ) .